บันทึกบัดซบของถ้วยน้อย

ไม่มีอะไรมากหรอกครับ แค่อยากจะบอกว่า "รดน้ำต้นบล็อกให้ผมหน่อย"

....

...

..

. 

เห้ย จบง่ายแบบนี้เลยเรอะ!!!
ไม่ใช่แบบนั้น 

1.
เมื่อก่อน ตอนประถม ไม่ก็มัธยม
ผมคิดว่า ผมอยากโตให้ไวเลย
เป็นเด็กมันน่าเบื่อ
ทำอะไรก็ไม่ได้
ทำอะไรก็ต้องขอ

เราเลือกอะไรได้มั้ง

แล้วตกลงมีไหมเนี่ยอิสระอะ!!! 

2.
จากข้อที่แล้วที่เป็นเรื่องเมืื่่่อก่อน
พอมาข้อนี้ ผมมีโอกาสแล้วที่จะโตเป็นผู้ใหญ่

ผมอยู่ในที่ที่มีอิสระเต็มที่
จะทำอะไรก็ได้
เพราะอยู่ห่างจาก "พ่อแม่"

แต่การจะเป็นผู้ใหญ่ มันไม่ง่ายเอาเสียเลย
ตอนนี้รู้สึกแล้วว่า การมาซึ่งสิทธิที่มากขึ้น เสรีภาพที่มากขึ้น อิสระที่มากขึ้น
มันมาพร้อมกับ "ความรับผิดชอบ" ที่มากขึ้น

ตอนนี้รู้สึกวุ่นวายทั้งในหัวและในใจเหลือเกิน เพราะเหมือนทุกๆอย่างมันประเดประดังมาหมด
ทั้งตารางกิจกรรมรับน้องที่ยาวเยียด ตารางสอนของอาจารย์ที่ว่าวันไหนจะเรียนอะไรบ้าง แล้วก็ตารางสอบกลางภาค และไฟนอลที่รอเราอยู่ในอีกไม่ช้านาน ผ้าที่ไม่ได้ซัก ห้องก็รกจัด นอนก็ไม่ได้เยอะ เงินก็ร่อยหรอ เพราะจ่ายสารพัด ทั้งจำเป็น ทั้งไร้สาระ   >,,< อึนคับ      โอ้ย โอ้ย...

3.
แล้วจะมาบ่นให้ได้อะไรวะ!!! 
นี่มันเบาะๆมากเลยนะเว้ย เพราะโลกของผู้ใหญ่จริงๆ มันหลังจากเราเรียนจบจากที่นี่ต่างหาก
ตอนนี้เราก็คงเป็นได้แค่

"ผู้ใหญ่หัดขับ" เท่านั้นเอง

4.
เอาวะ ไม่รีบเป็นผู้ใหญ่ที่เชี่ยวชาญก็ได้
ขอเป็นเด็กที่พยายามหัดขับเป็นผู้ใหญ่ก็แล้วกันเนอะ

ปล. จะอัพให้เสร็จตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่ไปช่วยรุ่นพี่สันทนาการ
ปล2. ตอนนี้อัพแต่บ่นๆ จริงๆนะ
ปล3. ผ่านมารดน้ำนิดหน่อยก็ดีเน้อ

รักผู้อ่าน